این است که موسی، برگزیده‌ی خدا، هم‌سخن خدا، امانت‌دار وحی خدا، باز هم در طور، به عجز و شوق می‌نالد و به زاری و التماس می‌خواهد که «چهره‌ات را به من می‌نمایی؟» و محمد، حبیب خدا، آخرین منتخب بزرگ و عزیز خدا، صاحب اسرار خدا و گیرنده‌ی الهام‌های غیبی خدا، به سراغ «او»، سفر معراج را پیش می‌گیرد و به آسمان‌ها سر می‌کشد و باری «حضور»، از «سدرةالمنتهی» می‌گذرد و ـ از مرزی که جبریل نیز پر می‌سوزد ـ در هوای او فرا می‌پرد، که «یقین» سیرابش نکرده است. حضور می‌طلبد تا آرام شود.